Zwracamy uwagę na dramatyczną sytuację młodych ludzi, dla których zakup własnego lokum staje się całkowicie nieosiągalny ze względu na fakt, że ceny mieszkań w największych miastach osiągnęły średnio 14 tys. zł za metr kwadratowy, a wzrost cen nieruchomości (114% w latach 2015–2024) znacząco wyprzedził tempo wzrostu wynagrodzeń. Problem drastycznie potęguje traktowanie nieruchomości jako dobra inwestycyjnego (tzw. „betonowe złoto”), co prowadzi do brutalnej finansjalizacji rynku i systemowego wykluczenia uboższej części społeczeństwa.

Rada stoi na stanowisku, że mieszkanie stanowi zaspokojenie podstawowej potrzeby życiowej, a nie instrument lokaty kapitału.

W naszym dokumencie prezentujemy konkretny plan naprawczy, postulując m.in.:

• zdecydowane wsparcie rządowych programów budownictwa na wynajem, z docelowym osiągnięciem około 15% udziału sektora publicznego w rynku mieszkaniowym, co wymusi na prywatnych deweloperach obniżenie cen i marż;

• wprowadzenie podatku od pustostanów (zwłaszcza w obszarach miejskich o wysokim popycie), który zadziała jako mechanizm ograniczający spekulację i uwolni zamrożone zasoby mieszkaniowe;

• nowelizację standardów planowania przestrzennego, mającą na celu powstrzymanie patologicznego „rozlewania się” miast oraz budowy odizolowanych „osiedli łanowych”, pozbawionych dróg, szkół i transportu zbiorowego;

• stanowcze ukrócenie zjawiska tzw. patodeweloperki, mikrokawalerek oraz omijania prawa poprzez wynajem lokali użytkowych na cele mieszkalne, co wymaga narzucenia sztywnych, godnych standardów budownictwa;

• ochronę i rozbudowę sektora TBS/SIM i zasobów gminnych oraz wspieranie lokatorskiej spółdzielczości mieszkaniowej poprzez preferencyjny dostęp do gruntów publicznych;

• transparentne i uczciwe przydzielanie mieszkań z zasobu publicznego przy pomocy regulowanych, cyfrowych algorytmów punktowych;

• całkowity sprzeciw wobec rządowych programów dopłat do kredytów (takich jak „Bezpieczny Kredyt 2%” czy „Kredyt na Start”), które, bez stymulowania podaży, sztucznie pompują popyt i generują ogromne wzrosty cen (sięgające nawet 39% w Krakowie), na czym ostatecznie zyskują jedynie banki i sektor deweloperski.

Kategorycznie podkreślamy, że młodzi obywatele nie domagają się przywilejów, a jedynie stworzenia takich warunków makroekonomicznych, w których uczciwa praca i zaangażowanie dają realną możliwość usamodzielnienia się i założenia rodziny.

Wierzymy, że konsekwentne i skoordynowane wdrożenie naszych postulatów odwróci skutki wieloletnich zaniechań politycznych i przyniesie trwałą zmianę strukturalną, udowadniając, że mieszkanie to nie luksus, lecz fundamentalna i niezbywalna potrzeba człowieka.