Nasz dokument odnosi się do propozycji objęcia artystów zawodowych specjalnym systemem dopłat do składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, co oceniamy sceptycznie ze względu na zasady równości wobec prawa oraz efektywności wydatkowania środków publicznych.

Sam fakt osiągania niskich dochodów z działalności artystycznej nie stanowi wystarczającej podstawy do ustanowienia trwałego mechanizmu subsydiowania tej grupy zawodowej przez wszystkich podatników.

W naszym stanowisku krytycznie analizujemy projektowane rozwiązania, argumentując m.in., że:

• wybór drogi artystycznej jest w pełni świadomą decyzją o podjęciu działalności, która ze swojej natury jest obarczona podwyższonym ryzykiem ekonomicznym i niestabilnością dochodów;

• współcześni twórcy dysponują bezprecedensowym, szerokim dostępem do cyfrowych narzędzi, platform streamingowych i mediów społecznościowych, które znacząco ułatwiają promocję i monetyzację ich pracy;

• przyznawanie specjalnych przywilejów (dopłat dla dochodów poniżej 125% dwunastokrotności płacy minimalnej) narusza zasadę równego traktowania, gdyż przedstawiciele wielu innych wolnych zawodów ponoszą analogiczne ryzyko rynkowe bez gwarancji państwowego wsparcia;

• ogromne koszty administracyjne weryfikacji statusu, rozpatrywania wniosków i utrzymania urzędniczej infrastruktury mogą przewyższyć realną wartość wypłacanych dopłat, co jest niegospodarnością;

• sztuczne subsydiowanie nierentownej działalności może zniechęcać twórców do dostosowywania się do realiów rynkowych i poszukiwania stabilnych źródeł dochodu.

Podkreślamy, że pieniądze podatników powinny być kierowane wyłącznie w obszary o udokumentowanym, szczególnym znaczeniu społecznym, a w przypadku braku popytu rynkowego na daną twórczość, powinna być ona traktowana jako działalność dodatkowa.

Wierzymy, że odstąpienie od tworzenia kosztownych i niesprawiedliwych przywilejów branżowych zagwarantuje racjonalne dysponowanie budżetem państwa i uchroni system przed nieefektywnym obciążaniem ogółu obywateli.