Kategorycznie sprzeciwiamy się temu pomysłowi, wskazując, że korzyści płynące z członkostwa w tej organizacji znacznie przewyższają ponoszone przez państwo koszty. Naszą argumentację opieramy na trzech kluczowych płaszczyznach: finansowej, młodzieżowej oraz prawno-publicznej, dowodząc, że instytucjonalny izolacjonizm przyniósłby ogromne straty dla polskiego systemu opieki zdrowotnej.

Rada Młodzieżowa przy Parlamentarnym Zespole do spraw Młodzieży sprzeciwia się potencjalnemu wystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej z WHO, zauważając, że korzyści płynące z członkostwa w tej organizacji mają większą wagę dla państwa niż koszty przezeń ponoszone.

W naszym dokumencie podnosimy m.in. następujące kwestie:

• składka na WHO jest z punktu widzenia finansów państwa marginalna – w latach 2021–2025 wyniosła 87 mln zł, co przekłada się na zaledwie 45 groszy rocznie na obywatela (0,01% budżetu NFZ) – a w zamian gwarantuje dostęp do kluczowych projektów profilaktycznych i wsparcia kryzysowego;

• rezygnacja z członkostwa pozbawiłaby Polskę dostępu do kolektywnego medium negocjacyjnego, co z powodu konieczności komercyjnego nabywania specjalistycznego sprzętu, testów i odczynników drastycznie zwiększyłoby ich ceny;

• wyjście z organizacji stłumiłoby głos młodych Polaków na arenie międzynarodowej, odcinając ich m.in. od prac w Radzie Młodzieżowej WHO oraz w Centrum Młodzieżowym Globalnej Sieci Kadr Zdrowotnych;

• decyzja ta wywołałaby ogromne problemy prawne w stosowaniu przepisów Unii Europejskiej, które na co dzień odwołują się do wytycznych WHO, a także groziłaby utratą darmowej licencji na używanie Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób w polskich szpitalach i aptekach;

• taki krok zbliżyłby naszą politykę do modeli amerykańskich czy argentyńskich (państw, które formalnie zainicjowały wyjście z WHO w 2025 roku), co uderzyłoby w wiarygodność traktatową Rzeczypospolitej Polskiej na świecie.

Jako Komisja Spraw Zagranicznych kategorycznie podkreślamy, że opuszczenie struktur WHO byłoby posunięciem wysoce szkodliwym, zmuszającym polski resort zdrowia do samodzielnego, niezwykle kosztownego i żmudnego opracowywania własnych wytycznych, modeli ryzyka oraz standardów nadzoru epidemiologicznego.

Wierzymy, że Polska utrzyma swoje zaangażowanie w ramach Światowej Organizacji Zdrowia, gwarantując tym samym długofalowe bezpieczeństwo zdrowotne obywateli oraz dając młodemu pokoleniu niezbędne instrumenty do kształtowania globalnej polityki zdrowotnej.