Z uznaniem przyjmujemy odchodzenie od niestabilnych rozwiązań konkursowych na rzecz jednolitego wsparcia, a także uwzględnienie potrzeb młodzieży z niepełnosprawnościami (w wieku 13–18 lat) oraz dążenie do profesjonalizacji zawodu asystenta. Zwracamy jednak uwagę na istotne wady obu projektów, takie jak dyskryminujące ograniczenia wiekowe (krzywdzące m.in. seniorów po 65. roku życia), brak gwarantowanej minimalnej liczby godzin wsparcia, ryzyko braku odpowiedniego finansowania dla samorządów oraz zbyt wysokie progi punktowe, które mogą całkowicie pozbawić pomocy osoby z umiarkowaną niepełnosprawnością.

Stabilność prawa, profesjonalizacja kadr oraz gwarantowany dostęp do wsparcia są niezbędne, aby asystencja osobista faktycznie wspierała młodych ludzi w niezależnym życiu, edukacji i uczestnictwie społecznym, a nie ograniczała się do formy deklaratywnej.

W naszym dokumencie postulujemy m.in.:

• zniesienie lub znaczące złagodzenie sztywnych ograniczeń wiekowych, aby dostęp do usługi opierał się na realnych potrzebach funkcjonalnych, a nie kryterium metrykalnym;

• ustawowe zagwarantowanie minimalnego wymiaru godzin asystencji osobistej, który przysługiwałby osobie uprawnionej niezależnie od gminy, w której mieszka;

• oparcie kwalifikacji do usługi na zindywidualizowanej ocenie potrzeb zamiast na sztywnym, wykluczającym progu 80 punktów;

• jednoznaczne wzmocnienie i uwzględnienie roli asystencji w procesie edukacyjnym (w szkołach, na uczelniach, podczas praktyk) dla młodych osób w wieku 13–26 lat;

• zagwarantowanie adekwatnego i stabilnego finansowania zadania z budżetu państwa, co zapobiegnie nierównościom terytorialnym w dostępie do pomocy; ustanowienie jednolitych, ogólnopolskich standardów jakości wsparcia (w tym szkoleń, superwizji i warunków pracy asystentów).

Jako Komisja Rodziny, Polityki Młodzieżowej i Społecznej stanowczo przypominamy, że wdrażane prawo musi być sprawiedliwe, nowoczesne i tworzone w myśl zasady „Nic o nas bez nas”.

Wierzymy, że uwzględnienie naszych uwag w toku prac parlamentarnych pozwoli uniknąć wykluczenia części osób z niepełnosprawnościami i stworzy równy, stabilny system dający im realną szansę na w pełni niezależne życie.