Zwracamy szczególną uwagę na fakt, że problem ten dotyka w Polsce co najmniej 31 tysięcy osób, w tym coraz częściej zmagającą się z życiowymi trudnościami młodzież. Stanowczo podkreślamy również krytyczną potrzebę zapewnienia schronienia osobom znajdującym się pod wpływem alkoholu, które ze względu na osłabione reakcje organizmu i złudne poczucie rozgrzania są najbardziej narażone na wychłodzenie i śmierć.

Każda gmina ma obowiązek, ale także moralny obowiązek, by nie odwracać wzroku od najbardziej potrzebujących. Wrażliwość, solidarność i współodpowiedzialność to wartości, które budują silną i empatyczną wspólnotę.

W naszym stanowisku postulujemy m.in.:

• pilny przegląd zasobów gminnych oraz zwiększenie dostępności miejsc w noclegowniach, ogrzewalniach i schroniskach;

• uwrażliwienie służb, w tym policji i straży miejskiej, na konieczność systematycznego patrolowania miejsc przebywania osób bezdomnych (np. pustostanów czy dworców), zwłaszcza w godzinach nocnych;

• szeroką publikację informacji o lokalnych punktach pomocy w przestrzeni miejskiej, prasie oraz mediach społecznościowych;

• wdrożenie edukacji o bezdomności na szkolnych godzinach wychowawczych, by uczyć młodzież empatycznego i odpowiedzialnego reagowania;

• rozpoczęcie analizy możliwości tworzenia mieszkań socjalnych i programów terapeutycznych, które są niezbędne do powrotu do samodzielnego życia;

• udostępnienie (w trybie informacji publicznej) dokładnych danych o skali zjawiska oraz infrastrukturze sanitarnej (łaźnie, toalety) dostępnej dla potrzebujących w poszczególnych gminach.

Jako Komisja Rodziny, Polityki Młodzieżowej i Społecznej stanowczo przypominamy, że polityka wsparcia musi opierać się na systemowych rozwiązaniach, które nie będą wykluczać żadnej grupy z dostępu do podstawowej pomocy.

Wierzymy, że wspólne, skoordynowane działania władz lokalnych, organizacji pozarządowych i całego społeczeństwa pozwolą realnie poprawić warunki życia osób w kryzysie bezdomności i uratować zdrowie oraz życie wielu z nich.