Choć budżet programu ma wzrosnąć do 40,827 mld euro, dostrzegamy istotne zagrożenia związane m.in. z brakiem przejrzystości podziału środków, wymazaniem zagwarantowanych proporcji dla „sekcji młodzieżowej” (edukacji nieformalnej i inicjatyw społecznych) oraz przesunięciem akcentów programu w stronę budowania konkurencyjności kosztem czystego wsparcia edukacji i równości szans. Zwracamy szczególną uwagę, że brak wyraźnego przypisania środków dla młodzieży może doprowadzić do przejęcia finansowania przez silne instytucje formalne i wykluczenia młodych osób z mniejszych ośrodków.

Wzywamy do stworzenia konkretnych, prawnie umocowanych rozwiązań, które zapewnią, że mieszkańcy każdego regionu Polski, niezależnie od sytuacji społeczno-ekonomicznej, będą mieli taki sam dostęp do szkoleń, wymian, wolontariatu i projektów rozwojowych.

W naszym stanowisku postulujemy m.in.:

• zagwarantowanie mechanizmów chroniących dostęp do Erasmusa+ w regionach peryferyjnych i o niższym poziomie rozwoju (przejrzyste proporcje podziału środków);

• utrzymanie, a najlepiej proporcjonalne zwiększenie środków na mobilność studencką i akademicką w ramach Akcji 1 (KA1), stanowiących fundament całego programu;

• traktowanie mobilności akademickiej jako priorytetu strategicznego, na którym nie można dokonywać oszczędności, zwłaszcza w dobie inflacji i rosnących kosztów utrzymania;

• stanowcze i kategoryczne odrzucenie koncepcji „pay-back” lub „commitment fee” (opłaty wpisowej zwracanej po ukończeniu programu), która w praktyce byłaby formą skrajnej, systemowej dyskryminacji studentów z mniej zamożnych rodzin.

Jako młodzi ludzie domagamy się, by Erasmus+ pozostał dla wszystkich instrumentem dostępności i solidarności europejskiej, a nie narzędziem ekonomicznej czy geograficznej selekcji.

Wierzymy, że wdrożenie postulowanych poprawek i utrzymanie inkluzywnego charakteru programu zapewni młodzieży realną, a nie tylko symboliczną możliwość zdobywania doświadczenia i edukacji za granicą.