W stanowisku podkreślamy, że problem ten bezpośrednio dotyka naszego pokolenia – to doświadczenia naszych koleżanek i kolegów, a często również młodych osób działających w życiu publicznym. Zwracamy uwagę na alarmującą skalę zjawiska oraz apelujemy o zdecydowane działania systemowe w obszarze profilaktyki, edukacji i dostępności pomocy psychologicznej.

Skala problemu jest alarmująca, a dane statystyczne są brutalne. Prawie 11% młodych Polek i Polaków w wieku od 10 do 19 lat zmaga się z zaburzeniami psychicznymi, co w praktyce oznacza setki tysięcy osób wymagających natychmiastowego wsparcia. Dla nas nie są to jedynie liczby, za każdą statystyką stoi prawdziwa osoba, często ktoś, kogo znamy osobiście.

W stanowisku zwracamy uwagę m.in. na:

• zapaść dziecięcej opieki psychiatrycznej i psychologicznej oraz wielomiesięczne, a nawet wieloroczne, czasy oczekiwania na wizytę u specjalisty w ramach NFZ;

• bagatelizowanie przez szkoły przemocy psychicznej i cyberprzemocy jako „konfliktów rówieśniczych”;

• brak obowiązkowych i systematycznych szkoleń dla nauczycieli z zakresu rozpoznawania wczesnych symptomów krzywdzenia;

• postulat zapewnienia realnej obecności psychologów w każdej placówce oświatowej;

• potrzebę wprowadzenia systemowej edukacji z zakresu komunikacji, radzenia sobie z emocjami i empatii;

• apel o jasne procedury, dzięki którym każdy uczeń będzie wiedział, gdzie szukać pomocy bez obawy przed stygmatyzacją.

Jako Rada Młodzieżowa apelujemy, aby zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży przestało być traktowane jako kwestia drugorzędna i stało się realnym priorytetem polityki edukacyjnej i zdrowotnej państwa.

Wierzymy, że nasze postulaty nie pozostaną jedynie na papierze, lecz staną się początkiem realnych zmian, których jako młode pokolenie pilnie potrzebujemy.