W uwagach podkreślamy, że młodzież nie jest uzależniona od samych urządzeń, lecz od mechanizmów i algorytmów platform cyfrowych dostępnych na tych urządzeniach, dlatego kluczowym rozwiązaniem powinna być kompleksowa edukacja medialna, a nie sam zakaz. Proponujemy również konkretne zmiany legislacyjne, w tym doprecyzowanie procedur odwoławczych, kwestii odpowiedzialności za przechowywane urządzenia oraz zróżnicowanie zasad w zależności od etapu edukacyjnego.

Telefon nie jest problemem systemowym – jest jego objawem. Uczniowie sięgają po telefony komórkowe najczęściej w przypadkach stresu, nudy, lęku, poczucia osamotnienia lub gdy ich inne potrzeby nie są zaspokojone.

W uwagach zwracamy uwagę m.in. na:

• postulat wprowadzenia dostępnej ścieżki odwoławczej na wypadek odmowy zgody na skorzystanie z telefonu przez dyrektora placówki;

• konieczność uregulowania sytuacji uczniów potrzebujących nagłego kontaktu z rodzicem lub opiekunem prawnym;

• brak w projekcie ustawy określenia podmiotu odpowiedzialnego prawnie za urządzenia przechowywane przez szkołę;

• propozycję zróżnicowania zasad korzystania z telefonów w zależności od etapu edukacyjnego (klasy 0–4, klasy 5–8, szkoły ponadpodstawowe);

• postulat utworzenia w szkołach pokoi ciszy, przestrzeni aktywności uczniowskiej oraz klubów zainteresowań jako alternatyw dla korzystania z telefonów;

• potrzebę systemowych szkoleń dla nauczycieli oraz kampanii edukacyjnych dla rodziców w zakresie zdrowego korzystania z technologii.

Jako Rada Młodzieżowa apelujemy o odejście od odgórnego zakazu na rzecz systemowych rozwiązań edukacyjnych i behawioralnych.

Wierzymy, że tylko podejście łączące regulacje z realnym wsparciem uczniów, nauczycieli i rodziców pozwoli skutecznie odpowiedzieć na źródła problemu, a nie jedynie jego objawy.